
چندی پیش روزنامه شرق خبری کار کرد با تیتر: افزایش بیماریهای لاعلاج در جهان در پی کاهش کیفیت آب. این حقیقتی است ناگوار که جهان به سوی هر چه آلوده تر کردن منابع آب شیرین گام بر می دارد. در واقع سخن از یک رابطه معکوس است، با کاهش یکی، دیگری افزایش می یابد، سطح آب های زیرزمینی پایین می رود، سطح آلودگی بالا، دغدغه ها دو چندان می شود یکی چالش کمبود آب و دیگری بحران بی کیفیتی آب. به طور کلی کیفیت آب یکی از موضوعات بسیار مهم در هیدرولوژی کاربردی است.


مفهوم اصلی روندیابی سیل آن است که اگر مشخصات هیدروگراف را در نقطه ای از رودخانه داشته باشیم،چگونه بتوانیم از روی نقطه موردنظر هیدروگراف را در نقطه دیگر در پایین دست تخمین بزنیم.مسلماً هیدروگراف های این دو نقطه مشابه نخواهد بود زیرا خصوصیات مسیری که آب از آن گذشته یا در آن جریان دارد،شکل هیدروگراف را تغییر می دهد.


آب گرفتگی معابر شهری یکی از معضلات اجتناب ناپذیر در اکثر شهرهای کشور است که ناشی از رشد سریع شهرسازی و شهرنشینی در ایران می باشد، این مقدار آب جاری شده در سطح معابر جزء آب های آلوده محسوب شده و متاسفانه هدر رفته و از دسترس خارج می شوند. اما می توان با اتخاذ روش های جمع آوری باران قبل از اینکه این آب ها وارد سیستم زهکشی شهری شده و آلوده شوند، از این آب ها بهره برداری بهینه انجام داد.